ជំងឺឃ្លង់ (Leprosy)

ឃ្លង់ គឺជាជំងឺមួយឆ្លងប្រចាំតំបន់ កើតនៅលើមនុស្សបណ្តាលមកពីបាស៊ីយ៍ ហង់សិន ចូលចិត្តនៅនឹងស្បែកភ្នាសសើម និងសសៃប្រសាទ ។ ការចម្លងរោគ គឺឆ្លងពីមនុស្សទៅមនុស្ស ជាពិសេសនៅក្នុងគ្រួសារ ។

រោគសញ្ញាគ្លីនិក

ការពិនិត្យគ្រប់សព្វដល់អ្នកជំងឺ

ពិនិត្យសង្កេតមើលស្បែកគ្រប់កន្លែងទាំងអស់ (អ្នកជំងឺដោះខោអាវចេញ)
វាយតម្លៃទិដ្ឋភាពដំបៅទាំងនោះ (ឡៃបព្រីដ ឡែប្រូម ... ) និងភាពរូសនៃស្បែកនៅត្រង់កន្លែងកើតដំបៅ
ពិនិត្យសង្កេតមើលផ្លូវសសៃប្រសាទផ្សេងៗ (ដំណើររីកហួសប្រមាណ)
ពិនិត្យសង្កេតមើលសសៃប្រសាទខាងក្រៅៗ (ភាពរួសនៃស្បែក ចលនាសាច់ដុំ សភាពស្បែកស្លោកៗ ...?)
ពិនិត្យភ្នាសសើម (រលាកច្រមុះរ៉ាំរ៉ៃ) ។

នៅតំបន់អង់ដេមី គេត្រូវពិនិត្យសង្កេត អ្នកណាបាតបង់សម្បូរស្បែក ដោយចាក់នឹងវត្ថុអ្វីមួយ ដើម្បីចង់ដឹងភាពរួសស្បែកហើយជាពិសេសដាក់វត្ថុ ក្តៅ ឬត្រជាក់លើស្បែក តើដឹង ឬមិនដឹង ។

សម្រង់ដើម្បីពិនិត្យបាក់តេរី

ដាក់ពណ៌ហ្សៀល

កាត់យកស្បែកចេញ២កន្លែង ៖ (ចៀរអោយជាប់ឈាម ចាប់ច្បិចស្បែកដោយប្រើដង្កៀប កូសែរ រួចកាត់យកស្បែកមួយចំណែកតូច ដោយប្រើកាំបិតប៊ីស្តូរី) មួយនៅស្លឹកត្រចៀក ហើយមួយទៀតនៅគែមដំបៅស្បែក
សម្រង់មួយកន្លែងនៅក្នុងច្រមុះដោយតម្បារសំឡី

គោលការណ៍ និងមូលដ្ឋាននៃការព្យាបាល

ការកើតឡើងជាទៀងទាត ប្រេវ៉ាឡង់ នៃពូជបាស៊ីយ៍ហង់សិន ធន់ទ្រាំនឹងថ្នាំ ដាប់សូននោះ គំរាមកំហែងអោយគេបរាជ័យ ក្នុងការអនុវត្តបានជឿនលឿន អំពីការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជំងឺឃ្លង់ រហូតមកដល់ពេលនេះ ។ ដោយសារគេមានសមត្ថភាព ដើរបញ្ច្រាសពីនិន្នាការនេះ គេត្រូវអនុម័តយកការព្យាបាលដោយឱសថច្រើនមុខអោយបានតាំងពីដំបូងដៃតែម្តង ។

គឺជាអ្នកជំងឺកើតឃ្លង់ ក្នុងទម្រង់បាស៊ីយ៍ច្រើនដែលសុទ្ធតែត្រូវប្រឈមមុខជាងគេទៅនឹងឱសថដាក់ទៅមិនដល់ ។ ការព្យាបាលដោយឱសថនៃជំងឺឃ្លង់មានបាស៊ីយ៍ច្រើនមានទិសដៅ២យ៉ាងគឺ ៖

កាត់ផ្តាច់ការចម្លងមេរោគនៅក្នុងសមូហភាព
ធ្វើអោយអ្នកជំងឺសះស្បើយ

ម្យ៉ាងទៀតការព្យាបាលដោយឱសថនេះ សំដៅបង្ការជាមុននូវពូជបាស៊ីយ៍ហង់សិន ដែលធន់ទ្រាំនឹងឱសថ ហើយសំដៅបញ្ឈប់ការរីកសាយរបស់វានៅក្នុងសមូហភាព ។ ក្រៅពីនោះការព្យាបាលដែលបំរុងធ្វើឡើងនោះ អាចប្រឈមមុខនឹងប្រតិកម្មធ្ងន់ធ្ងរជាច្រើន ។ ជាការចាំបាច់ត្រូវតាមដានអ្នកជំងឺកំពុងព្យាបាល ។ ដូច្នេះ គេតម្រូវអោយមានការរៀបចំកម្មវិធីមួយ ច្បាស់លាស់ និងចងក្រងជាក្បួនច្បាប់ត្រឹមត្រូវ ដោយមានការត្រួតពិនិត្យអ្នកជំងឺប្រើប្រាាស់ឱសថផង ។

ការព្យាបាល

ឃ្លង់បាស៊ីយ៍ច្រើន

រីហ្វំពីស៊ីន លេប ៦០០ម.ក្រ មួយដងក្នុងមួយខែ ក្រោមការតាមដានពិនិត្យ

ដាប់សូន លេប ១០០ម.ក្រ មួយថ្ងៃ ម្ចាស់ការលេបខ្លួនឯង

ក្លូហ្វាហ្សីមីន លេប ៣០០ម.ក្រ មួយដង មួយខែ ក្រោមការតាមដានពិនិត្យនិង ៥០ម.ក្រ ក្នុងមួយថ្ងៃ ម្ចាស់ការលេបខ្លួនឯង

រយៈពេលព្យាបាល ២ឆ្នាំ និងលើសពីនេះទៅតាមលទ្ធផលទទួលបាននៅចុងបញ្ចប់ឆ្នាំទី២ ។

ឃ្លង់បាស៊ីយ៍តិចតួច (មន្ទីរពេទ្យ)

រីហ្វំពីស៊ីន ៦០០ម.ក្រ មួយដងក្នុងមួយខែ រយៈពេល៦ខែ

ដាប់សូន ១០០ម.ក្រ ក្នុងមួយថ្ងៃ រយៈពេល៦ខែ (១-២ ម.ក្រ/គ.ក នៃទម្ងន់ខ្លួន)

ដាច់ខាតត្រូវតាមដានពិនិត្យថ្នាំរីហ្វំពីស៊ីន ដែលអោយទៅ
ថ្នាំដាប់សូន អាចលេបដោយគ្មានការតាមដានពិនិត្យបាន ។ ក្នុងករណីអាក់ខានមិនបានព្យាបាល គេគួរចាប់លេបឡើងវិញ រាប់ពីពេលដែលគេបាន ឈប់លេប ហើយបន្តការព្យាបាលពីឈប់នោះអោយគ្រប់៦ខែ ។

ការព្យាបាលប្រតិកម្មនៃរោគឃ្លង់

ក្លូហ្វាហ្សីមីន លេប ១០០-៣០០ ម.ក្រ/ថ្ងៃ
ក្នុងករណីប្រតិកម្មខ្លាំងមែនទែន គេអាចប្រើផ្សំជាមួយ ៖ ប្រេដនីសូន (ឬប្រេដនីសូឡូន) លេប ៨០ម.ក្រ ថ្ងៃទី១ ៧៥ម.ក្រថ្ងៃទី២ ៧០ម.ក្រថ្ងៃទី៣ ៦៥ម.ក្រថ្ងៃទី៤ ៦០ម.ក្រថ្ងៃទី៥ ដោយបន្ថយចុះ ៥ម.ក្រម្តងរៀងរាល់ថ្ងៃ ។

ដកស្រង់ពីសៀវភៅមគ្គុទ្ទេសក៍គ្លីនិក និងព្យាបាលជំងឺ